วิธีดับกรรมแบบพระพุทธเจ้า ทำบุญแต่ได้บาป กรรมเก่ากรรมใหม่
ทำบุญแต่ได้บาป
มีอยู่หลายวัดที่จัดงานการกุศล และมีการแลกเหรียญทองคือเหรียญ ๒๕ และ เหรียญ ๕๐ สตางค์ เพื่อนำไปใส่บาตรพระประจำวัน บางทีก็จะมีการประชาสัมพันธ์นำเหรียญทองใส่บาตรพระประจำวันช่วยในการสะเดาะเคราะห์ แก้ทุกข์แก้โศกและต่อชะตาให้กับตัวเอง น่าไม่อายจริงๆสำหรับผู้ที่ริเริ่มและวัดที่ทำตาม ถ้าวัดไหนทำก็ขอให้พึงรู้ได้เลยว่า เจ้าอาวาสวัดนั้นยังไม่เข้าใจธรรมอันแจ่มแจ้ง ยังไม่ใช่อริยะสาวก เพราะการสะเดาะเคราะห์ต่อชะตาไม่มีอยู่ในพระพุทธศาสนา เรื่องนี้เป็นเหตุสำคัญ และการนำเงินทองไปใส่บาตรก็เท่ากับลบหลู่พระพุทธเจ้าโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ อันนี้หนักมาก ผู้ศึกษาธรรมหรือพระทุกรูปน่าจะรู้ดี อ่านต่อไปอีกนิดจะเข้าใจยิ่งขึ้น
และถ้าถามว่าที่ใส่บาตรด้วยเหรียญทองนั้นจะได้อะไร ถ้าตั้งความปรารถนาเพื่อเป็นพุทธบูชา เมื่อแตกกายตายไป มีอานิสงส์ทำให้ได้ไปเกิดบนสวรรค์มีวิมานของตัวเอง เหรียญทองทั้งหลายก็เป็นเพียงเครื่องประดับที่ไปติดอยู่ตามวิมานนั้น เหมือนกับการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้และเครื่องหอม ธงหรือเครื่องประดับอื่นๆ ส่วนการที่จะอยู่บนสวรรค์ชั้นไหนนั้นก็อยู่ที่มีศีลบริสุทธิ์แค่ไหน ทำบุญเพื่อจุดประสงค์อะไร ถ้าถวายเหรียญเพื่อหล่อพระอานิสงส์ที่ได้ก็อีกอย่างหนึ่ง เมื่อยังเวียนว่ายตายเกิดอยู่ก็มีโอกาสได้พบกับพระพุทธศาสนา แต่ถ้าตั้งความปรารถนาเป็นอย่างอื่นก็เท่ากับลบหลู่พระพุทธเจ้า เหมือนกับเรารู้ว่าผู้ใหญ่ท่านนี้ไม่ชอบทุเรียน แล้วเรายังจะนำทุเรียนไปให้ท่านอีก
มาดูจุดประสงค์ที่สำคัญของการถวายเหรียญทองเพื่อเป็นพุทธบูชา ดังนั้นเหรียญทองทั้งหมดก็ควรที่จะนำไปหล่อเป็นพระพุทธรูป แต่วัดโดยทั่วไปจะมีบริการให้แลกเหรียญ เพื่อใส่บาตรพระประจำวัน แล้วก็นำเหรียญกลับมาให้แลกใหม่ เหมือนดอกไม้ของวัดทั่วไป เงินที่ชาวบ้านมาแลก นำไปใช้ประโยชน์อะไรบ้าง ถ้าไปใช้เรื่องอื่นจะผิดวัตถุประสงค์หรือไม่ อีกนัยหนึ่งคือชาวบ้านรู้เองว่าเป็นเงินทำบุญ ทางวัดจะไปใช้ประโยชน์ทางบุญอะไรก็ได้ แต่ความเป็นจริงส่วนใหญ่ทางวัดไม่ได้นำเหรียญทองนั้นไปหล่อพระพุทธรูป จุดประสงค์จริงๆคือเป็นการสะเดาะเคราะห์ต่อชะตาโดยความเข้าใจของผู้กระทำที่มีการบอกต่อๆกันมา
มีชาวบ้านตำบลนี้เมืองหนึ่งได้รับความเดือดร้อนต้องการความช่วยเหลือด่วน และมีการบริจาคสิ่งของเครื่องใช้เครื่องอุปโภคบริโภค เมื่อรวบรวมสิ่งของที่จำเป็นได้มากพอแล้ว ก็นำไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านแต่ไปผิดหมู่บ้าน ไปให้หมู่บ้านที่เคยได้รับการช่วยเหลือหรือหมู่บ้านที่ได้รับความเดือดร้อนน้อยกว่า ทำให้หมู่บ้านที่กำลังรอรับการช่วยเหลืออยู่มีทั้งคนเจ็บและคนตาย อย่างนี้จะเป็นบุญหรือบาป เป็นบุญเพราะได้แจกทาน เป็นบาปเพราะทำให้คนตาย
ทานในทักขิไณยบุคคลที่ให้ผลต่างกัน เมื่อเป็นอย่างนี้แล้วทางวัดจะมาบอกว่าทำบุญอะไรก็ได้เหมือนกันเป็นบุญหมดหรือ ในเมื่ออานิสงส์ต่างกัน
ถ้าทำไปโดยการประสงค์อื่นที่ไม่ได้เป็นพุทธบูชา ก็เป็นการเอาพระพุทธเจ้ามาขาย คือเอาพระพุทธเจ้ามาหาเงิน อย่างนี้ยิ่งเป็นการลบหลู่พระพุทธเจ้าหนักเข้าไปใหญ่ พระที่ไม่มีปัญญาก็จะมองอะไรแคบๆ เห็นว่าการทำอย่างนี้จะช่วยให้วัดมีรายได้ การกระทำผิดที่คิดว่าถูกจึงทำให้ต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่อย่างนี้หาที่สุดมิได้
เมื่อเป็นเช่นนั้น การที่นำเงินไปถวายพระประจำวันซึ่งเป็นองค์แทนพระพุทธเจ้า เป็นการขัดกับคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า จะไม่เป็นการลบหลู่พระพุทธเจ้าหรือพระธรรมได้อย่างไรกัน พระปุถุชนทั้งหลายมุ่งแสวงหารายได้เข้าวัดโดยอาศัยศรัทธาของประชาชน ที่เป็นการลบหลู่พระศาสนาด้วยรู้เท่าไม่ถึงการณ์
เรื่องบางเรื่องก็ดูเหมือนว่าจะถูกต้อง แต่ถ้าใช้ปัญญาพิจารณาให้ดีก็จะรู้ว่าผิด ในหลายๆเรื่องที่ข้าพเจ้านำมาเขียนนั้น เพื่อให้ผู้อ่านได้เกิดปัญญาแล้วไม่หลงผิดในสิ่งที่เขาบอกตามกันมาหรือทำตามกันมา และจะได้เข้าใจเพื่อจะได้ละสังโยชน์ข้อที่ ๓ ให้ละเอียดขึ้น อันเป็นหนทางในการปิดประตูนรกต่อไป
ดังนั้นพระที่กล่าวว่าเดินเหยียบดินบ้าง ใช้ธูปบ้าง โดยเฉพาะการใช้ธูปที่วางอยู่เป็นการลักขโมยว่าไปอย่างนั้น ต้องชำระหนี้สงฆ์ซะ จะได้ไม่มีบาป น่าไม่อายจริงๆ แม้การใส่บาตรพระประจำวันก็ทำตามกันมาผิดๆ ตกนรกคนเดียวไม่พอยังพาคนอื่นตกนรกด้วย น่าสงสารผู้คนทั้งหลายที่ทำบุญโดยขาดปัญญา เชื่อเพราะทำตามกันมานั้นแหละจึงพากันตกนรก
พระขี่ตู่ พระที่ชอบตู่เรื่องบุญ บางทีก็กล่าวอ้างว่ามีนิมิตเป็นพระมาบอก มีนิมิตอื่นๆก็มีให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้เพื่อที่จะลดกรรมแก้กรรมทั้งในอดีตชาติและปัจจุบันชาติ ผู้ที่ไม่ได้พิจารณาหรือขาดปัญญาในทางธรรมก็มักจะทำตามเรื่องที่พระขี่ตู่ได้กล่าวอ้างให้เกิดความกระตือรือร้นที่อยากจะทำบุญ เพื่อให้ได้ผลตามที่กล่าวอ้าง โดยเฉพาะเรื่องการแก้กรรมลดกรรม จะด้วยวิธีสร้างถาวรวัตถุต่างๆในพระพุทธศาสนาอย่างการสร้างพระหรือการปฏิบัติด้วยการสวดมนต์ภาวนา อย่างในตอนต้นที่พูดถึงการชำระหนี้สงฆ์โดยการบริจาคเงินใส่ตามตู้รับบริจาคของทางวัดที่เขียนไว้ว่าชำระหนี้สงฆ์ ทั้งหมดเป็นการกล่าวอ้างทั้งนั้น บุญส่วนบุญบาปส่วนบาป บาปที่ทำไปแล้วไม่มีวิธีใดๆมาลบล้างได้ตัวอย่างก็มีบอกไว้แล้วหลายเรื่อง บุคคลที่ทำตามพระขี่ตู่ยังขาดปัญญาในการพิจารณาอย่างจริงจัง สิ่งที่คนทั้งหลายทำไปนั้นก็ได้บุญในระดับหนึ่งแต่ไม่ได้อย่างที่กล่าวอ้าง มีบ้างที่มีการกล่าวอ้างว่าสร้างพระประธานแล้วอธิษฐานปรารถนาพุทธภูมิก็ยังได้ เรื่องความปรารถนาพุทธภูมิก็เขียนอธิบายไว้แล้วเรื่องของสุเมธดาบสกับคุณลักษณะพิเศษของความเป็นพระพุทธเจ้า
กรรมคืออะไร อะไรเป็นเหตุแห่งกรรม จะดับกรรมด้วยวิธีใด
ดูก่อนภิกษุทั้งหลายเรากล่าวเจตนาว่าเป็นกรรม บุคคลคิดแล้วจึงกระทำกรรมด้วย กาย วาจา ใจ ก็เหตุเกิดแห่งกรรมเป็นไฉนคือผัสสะ(การกระทบกันระหว่างตากับรูป หูกับเสียง เป็นต้น) เป็นเหตุเกิดแห่งกรรม ก็ความแตกต่างแห่งกรรมเป็นไฉน คือกรรมที่ให้ไปเกิดในนรกก็มี กรรมที่ให้ไปเกิดในสัตว์เดรัจฉานก็มี ให้ไปเกิดในเปรตวิสัยก็มี ให้ไปเกิดในมนุษย์ก็มี ให้ไปเกิดในเทวโลกก็มี นี้เรียกว่าความแตกต่างแห่งกรรม ก็วิบากกรรมนั้นเป็นไฉน คือเราย่อมกล่าวว่าวิบากแห่งกรรมมี ๓ประการคือ กรรมที่ให้ผลในปัจจุบัน ๑ กรรมที่ให้ผลในภพที่เกิด ๑ กรรมที่ให้ผลในภพต่อไป ๑ นี้เรียกว่าวิบากแห่งกรรม ความดับแห่งกรรมเป็นไฉน คือความดับแห่งกรรมย่อมเกิดขึ้นเพราะความดับแห่งผัสสะ มีอริยมรรคประกอบด้วยองค์ ๘ เป็นปฏิปทาให้ถึงความดับแห่งกรรม ก็เมื่อใดอริยสาวกย่อมทราบชัด กรรม เหตุเกิดแต่กรรม ความต่างแห่งกรรม วิบากแห่งกรรม ความดับแห่งกรรม ปฏิปทาที่ให้ถึงความดับแห่งกรรมอย่างนี้ เมื่อนั้นอริยสาวกย่อมทราบชัดพรหมจรรย์อันเป็นไปในส่วนแห่งความชำแรกกิเลสเป็นที่ดับกรรมนี้ (นิพเพธิกสูตร ฉ.อ. ๓๓๔ )
กรรม ๓ กรรมที่กระทำทางกาย ทางวาจาและทางใจ ดูก่อนราหุล เธอปรารถนาจะทำกรรมด้วยกาย กายกรรรมนั้นเธอพึงพิจารณาเสียก่อนว่ากรรมของเรานี้พึงเป็นไป เพื่อเบียดเบียนตนเองบ้าง เบียดเบียนผู้อื่นบ้าง เบียดเบียนทั้งตนเองและผู้อื่นบ้าง กายกรรมนี้เป็นอกุศลมีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบากกระมังหนอ กรรมเห็นปานนี้เธอไม่พึงทำด้วยกาย ถ้าเมื่อเธอพิจารณาอยู่พึงรู้อย่างนี้ว่า กรรมของเรานี้ ไม่พึงเป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น กรรมนี้เป็นกุศล มีสุขเป็นกำไร กรรมเห็นปานนี้เธอพึงทำ แม้กำลังทำ หรือทำแล้ว ก็พึงพิจารณาเช่นเดียวกัน การที่ทำด้วยวาจาและใจก็พิจารณาเช่นเดียวกัน ( จูฬราหุโลวาทสูตร ๖-๘๖ )
กรรมเก่ากรรมใหม่ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงกรรมทั้งใหม่และเก่า ความดับแห่งกรรมและปฏิปทาอันเป็นเครื่องให้ถึงความดับแห่งกรรม ก็กรรมเก่าเป็นไฉน จักษุ หู จมูก เป็นต้น บัณฑิตพึงเห็นว่าเป็นกรรมเก่าอันปัจจัยปรุงแต่งแล้ว สำเร็จด้วยเจตนา เป็นที่ตั้งแห่งเวทนา กรรมใหม่เป็นไฉน คือกรรมที่บุคคลทำด้วยกายวาจาใจในบัดนี้ ความดับแห่งกรรมเป็นไฉน คือ นิโรธที่ถูกต้องด้วยวิมุติเพราะความดับแห่งกรรม ก็ปฏิปทาอันเป็นเครื่องให้ถึงความดับแห่งกรรมเป็นไฉน คืออริยมรรคมีองค์ ๘ มีสัมมาทิฐิเป็นต้น (กรรมสูตร ๒-๓๓๓ )
พระพุทธเจ้าตรัสถึงการดับกรรมด้วยอริยมรรคมีองค์๘ ไม่เคยตรัสว่ามีวิธีอื่นใดจะตัดกรรมลดกรรมได้ ไม่ว่าคุณจะสร้างถาวรวัตถุมากมายขนาดไหนก็ไม่สามารถพ้นกรรมไปได้ และพระพุทธเจ้าก็ไม่รับรองการกำหนดภพชาติของคนเหล่านั้น นอกจากพระอริยบุคคลตั้งแต่พระโสดาบันขึ้นไป เพราะพระโสดาบันดับเหตุและปัจจัยที่จะไปเกิดในอบายภูมิทั้ง๔แล้ว โดยตัดสังโยชน์เครื่องร้อยรัดเบื้องต้นทั้ง๓ได้เด็ดขาด ต่างกับผู้ที่ถือศีลห้าที่ยังเป็นปุถุชนอยู่เมื่อมีเหตุและปัจจัยก็สามารถล่วงละเมิดศีลได้
ขยายความเรื่องของกรรม กรรมถือเจตนาเป็นสำคัญ เช่นเดียวกับพระองคุลีมาลที่กล่าวว่า ตั้งแต่เราเกิดมาแล้วในอริยะชาติ เราไม่มีความรู้สึกว่าจะแกล้งปลงชีวิตสัตว์ทั้งที่รู้อยู่หามิได้ หมายถึงชาติปัจจุบันที่จะได้เป็นพระอริยะ แม้แต่ชาติก่อนๆนั้นก็ไม่ได้มีเจตนา (รายละเอียดเขียนไว้ในวิธีปิดประตูนรก ) กรรมที่เกิดขึ้นโดย ๓ ทาง คือทางกาย ๓ ทางวาจา ๔ ทางใจ ๓ ที่เรียกว่า อกุศลกรรมบถ ๑๐
ทางกาย ๓ อย่าง
๑. ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ผิดศีล ปานาติปาต
๒. ถือเอาสิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้ ผิดศีล อทินนาทาน
๓. ประพฤติผิดในลูกเมียผู้อื่น ผิดศีล กาเมสุมิจฉาจาร
ทางวาจา ๔ อย่าง
๔. พูดเท็จ ผิดศีล มุสาวาท
๕. พูดส่อเสียด ผิดศีลมุสาวาท ( ปิสุณาย วาจาย )
๖. พูดคำหยาบ ผิดศีลมุสาวาท ( ผรุสาย วาจาย )
๗. พูดเพ้อเจ้อ ผิดศีลมุสาวาท (สัมผัปปลาปา )
ทางใจ ๓ อย่าง
๘. มีใจโลภอยากได้ของผู้อื่น นภิชฌา
๙. คิดแค้นพยาบาทผู้อื่น พยาบาท
๑๐. เห็นผิดเป็นชอบ มิจฉาทิฐิ
เหตุที่ทำให้เกิดกรรมเพราะตาไปกระทบรูป หูไปได้ยินเสียง จมูกไปได้กลิ่น ลิ้นไปได้ลิ้มรส กายไปได้สัมผัส ใจไปปรุงแต่ง ทำให้เกิดความโลภอยากได้ เมื่อไม่ได้ตามต้องการก็โกรธ ที่โกรธก็เพราะหลง คน สัตว์ สิ่งของนั้นๆเป็นของเรา หรือเคยเป็นของเรา ใครจะมาแย่งชิงไม่ได้ ที่สุดก็มีการป้องกัน แย่งชิง เข่นฆ่า ฯลฯ ล้วนสร้างวิบากกรรมให้ไปเกิดในอบายภูมิ เวียนว่ายตายเกิดนับชาติไม่ถ้วน ซึ่งผลของวิบากกรรมให้ผลทั้งในปัจจุบัน ให้ผลในภพที่เกิดใหม่ และให้ผลในภพต่อๆไป แล้ววิบากกรรมทั้งหลายจะดับด้วยวิธีใด ก็ต้องดับด้วยมรรคมีองค์๘ เริ่มจากความเห็นถูกว่า อริยสัจ ๔ เป็นหนทางพ้นทุกข์ คือเห็นว่าความเกิดเป็นทุกข์ ความแก่และความตายเป็นทุกข์ การพลัดพรากจากสิ่งที่รักที่พอใจเป็นทุกข์ การประสบกับสิ่งที่ไม่เป็นที่รักที่พอใจเป็นทุกข์ การปรารถนาสิ่งใดแล้วไม่ได้สิ่งนั้นเป็นทุกข์ อย่างนี้เป็นต้น ฉะนั้นการที่จะลดกรรมตัดกรรมได้ต้องเริ่มจากรักษาศีล ๕ ให้ได้เสียก่อน คือละบาปทั้งปวง แม้จะสร้างบุญมากมายแค่ไหนแต่ถ้ายังละบาปไม่ได้ก็ไม่สามารถพ้นนรกไปได้แน่นอน จึงมีการกล่าวอ้างกันมากมายว่าทำอย่างนี้เป็นบุญสามารถลดกรรมตัดเวรได้ ผมได้หาเหตุและผลมาเขียนไว้เพื่อให้ผู้อ่านได้ใช้ปัญญาพิจารณาว่าสิ่งใดควรเชื่อสิ่งใดควรทำตาม แต่ละเรื่องที่เขียนลงในไปในบทความและคู่มือปิดประตูนรกนั้น ผมเห็นว่าคนส่วนใหญ่ยังคิดและทำอย่างที่เขียนเอาไว้ โดยความเห็นผิดตามๆกันมา ผมหวังที่จะชี้ทางสว่างให้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นอยู่ที่การสร้างสมบุญบารมีของแต่ละบุคคล เพราะอริยะเจ้าทั้งหลายต้องสร้างบุญบารมี อย่างน้อยหนึ่งแสนมหากัป แล้วกัปหนึ่งนานแค่ไหน ไม่สามารถนับได้ ( ดูบทที่ ๑๒ สงสาร กัปหนึ่ง))
