วันจันทร์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2555

บทที่ ๒๒ นิพพานด้วยปัญญา (๖) ทำกรรมโดยไม่เจตนา

กรรมและวิบากกรรม
บุคคล ๗ ประการ  ที่เกี่ยวข้องกับกรรมและวิบาก  พระผู้มีพระภาคกล่าวกับสุภมานพโตเทยยบุตรไว้ว่า  ดูกรมานพ  สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน  เป็นทายาทแห่งกรรม  มีกรรมเป็นกำเนิด  มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์  มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย  กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวให้ประณีตได้  ดูกรมานพ 
(๑) บุคคลในโลกนี้เป็นผู้มักทำให้ชีวิตให้ตกล่วงเป็นคนเหี้ยมโหด  มือเปื้อนเลือดหมกมุ่นในการประหัตประหาร  ไม่เอ็นดูในเหล่าสัตว์มีชีวิต  ตายไปจะเข้าถึงอบาย  ทุคติวินิบาตนรก  เพราะกรรมนั้น  ถ้าภายหลังเกิดมาเป็นมนุษย์  ย่อมเป็นผู้มีอายุสั้น  ผู้เว้นจากการฆ่าสัตว์ฯ  ตายไปจะเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์  หากไม่เข้าถึงโลกสวรรค์  เกิดมาเป็นมนุษย์  หรือภายหลังเกิดมาเป็นมนุษย์ย่อมเป็นผู้มีอายุยืน 
(๒) เบียดเบียนสัตว์ด้วยฝ่ามือ  ด้วยก้อนหิน  ไม้หรืออาวุธ  ตายไปจะเข้าถึงอบายฯ  ถ้าเกิดมาเป็นมนุษย์จะเป็นคนมีโรคมาก  ผู้ไม่เบียดเบียน  ตายแล้วเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์  ถ้าเกิดเป็นคนมีโรคน้อย 
(๓) บุคคลผู้มักโกรธ  มากด้วยความแค้นเคือง ถูกเขาว่าเล็กน้อยก็ขัดเคืองโกรธ  พยาบาท  มาดร้าย  ทำความโกรธเคือง  ความร้ายและขึ้งเคียดให้ปรากฏ  ตายไปย่อมเข้าถึงอบาย  ทุคติฯ ถ้าเกิดเป็นคนมีผิวพรรณทราม  ผู้ไม่มักโกรธฯ ตายไปเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์  ถ้าเป็นคนมีผิวพรรณดี  (๔)  บุคคลมีใจริษยา  ย่อมริษยา  มุ่งร้าย  ผูกใจอิจฉาในลาภ  สักการะ  ความเคารพ  ความนับถือ  การไหว้  การบูชาของคนอื่น  ตายไปย่อมเข้าถึงอบาย  ทุคติฯ  ถ้าเป็นมนุษย์จะมีศักดาน้อย  บุคคลไม่มีใจริษยา  ตายไปเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์  เป็นคนมีศักดามาก 
(๕) บุคคลไม่ให้ข้าวให้น้ำ  ผ้า  ยาน(รองเท้า, ร่ม) ดอกไม้  ของหอม  เครื่องลูบไล้  ที่นอน  ที่อาศัย  เครื่องตามประทีปแก่สมณะหรือพราหมณ์  ตายไปจะเข้าถึงอบาย  ทุคติฯ  หากเป็นมนุษย์จะเป็นผู้มีโภคะน้อย  ผู้ที่ให้จะเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์  ที่เกิดเป็นมนุษย์จะมีโภคะมาก 
(๖) บุคคลเป็นคนกระด้าง  ไม่กราบไหว้คนที่ควรกราบไหว้  ไม่ลุกรับคนที่ควรลุกรับ  ไม่ให้อาสนะ ไม่ให้ทาง ไม่สักการะ ไม่เคารพฯ ตายไปเข้าถึงอบาย  ทุคติฯ  เป็นมนุษย์จะเกิดในสกุลต่ำ  บุคคลผู้ไม่กระด้างฯ  ตายไปเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์  เป็นมนุษย์จะเกิดในตระกูลสูง 
(๗) บุคคลไม่ไปหาสมณพราหมณ์  ถามว่าอะไรเป็นกุศล  อะไรเป็นอกุศล  อะไรมีโทษ  อะไรไม่มีโทษ  อะไรควรเสพ  อะไรไม่ควรเสพฯ  ตายไปจะเข้าถึงอบาย  ทุคติเกิดเป็นคนจะมีปัญญาทราม  บุคคลผู้เข้าหาสมณพราหมณ์ฯ  ตายไปย่อมถึงสุคติโลกสวรรค์  เกิดเป็นคน  จะเป็นผู้มีปัญญา  (จุฬกัมมวิภังคสูตร ๖-๔๑๗)
ท่านทั้งหลายเป็นบุคคลประเภทไหนในเจ็ดประเภทนี้  ถ้าเชื่อในเรื่องของกรรมแล้วให้พิจารณาว่าเราอยู่ในประเภทไหนหรือหลายประเภทรวมกัน  ถ้ากระทำหรือไม่กระทำสิ่งนั้นๆแล้ว  จะได้รับผลแห่งกรรมนั้นอย่างไร
คนส่วนใหญ่บอกว่าเวลานี้ขาดที่พึ่ง  จึงไปบูชาเทพและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนทั้งหลายกล่าวยกย่องคุณต่างๆให้ฟัง  และหันไปตำหนิพระที่ทำไม่ดีผิดธรรมวินัย  ซึ่งบางครั้งความผิดที่เกิดขึ้นกับชาวพุทธนี่เองที่ไม่เข้าใจหลักธรรม  แล้วไปทำให้ท่านผิดวินัย  อย่างนำเงินใส่บาตรเป็นต้น  ก็รู้กันอยู่ว่าพระอริยะนั้นมีน้อยมากส่วนใหญ่ก็เป็นพระปุถุชนกันอยู่  ดังนั้นท่านเองก็พยายามฝึกและปฏิบัติเพื่อจะละกิเลสให้เบาบางลง  แต่พอมีอะไรไปกระตุ้นหน่อย  กิเลสตัวนั้นก็ระงับไม่อยู่  จึงทำผิดพระวินัยข้อต่างๆ  ตามที่ได้เห็นได้ยินกัน  แล้วจะมาบอกว่าพระท่านไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้  จึงขาดความเลื่อมใสคอยแต่จะตำหนิโทษท่านอย่างเดียวก็ไม่ได้  พระท่านที่ปฏิบัติดีก็มีมาก  เราอย่าไปยึดติดตัวบุคคล  ให้ยึดเอาหลักธรรมมาใช้  ผู้ใดเห็นธรรมผู้นั้นเห็นเรา  พระพุทธเจ้าก็กล่าวไว้เช่นนั้น  พระธรรมก็มีมา ๒๕๕๕ ปี  มาแล้ว  ไม่มีเปลี่ยนแปลง  นอกจากเราไม่นำหลักธรรมมาใช้แล้ว  ยังประพฤติผิดหลักธรรมกันอีก  ก็เลยบอกว่าไม่มีที่ยึดเหนี่ยว
พระธรรมมีถึง  ๘๔,๐๐๐  พระธรรมขันธ์  จะให้รู้หมดคงเป็นไปไม่ได้  แต่หลักธรรมที่พระท่านเทศน์ท่านสอน  ถ้าเราเข้าใจและปฏิบัติได้จริงก็เพียงพอต่อการดำรงชีวิตในปัจจุบันแล้ว
โดยเฉพาะถ้าเข้าใจเรื่องของกรรม  ใครทำใครได้  ใครกินคนนั้นอิ่มเอง  ใครปฏิบัติคนนั้นก็ได้  ไม่ว่าบุญหรือบาปทุกอย่างไม่มีฟรี  ทุกอย่างย่อมให้ผลจะช้าหรือเร็ว
เบื้องต้นพยายามรักษาศีล ๕ ให้ได้ก็ประเสริฐแล้ว  พูดง่ายทำยากต้องใช้ความพยายามอย่างสูง  พยายามทำทานและบุญมิได้ขาด  ชีวิตก็จะประสบความสำเร็จเองในไม่ช้า  พอมีเวลาเหลืออยู่บ้างก็ลงมือปฏิบัติภาวนา  จะเป็นวิปัสสนาหรือกรรมฐานก็ขอให้มีการเริ่มต้นก่อนแล้วค่อยๆพิจารณาธรรมที่เหมาะสมกับจริตของตัวเอง  การปฏิบัติก็จะก้าวหน้าไปเรื่อยๆ
มงคล ๓๘
ผู้ที่เกิดหรืออยู่ในประเทศไทยถือว่าโชคดีอยู่แล้ว  เพราะได้อยู่ในประเทศอันสมควรเป็นประเทศที่มีพระพุทธศาสนาประดิษฐานอยู่  เป็นมงคลอย่างยิ่ง ในมงคล ๓๘ ประการ  แต่คนไทยส่วนหนึ่งใกล้เกลือกินด่าง  ไปยึดถืออย่างอื่นเป็นมงคลมากกว่ามงคล ๓๘ ประการของพระพุทธเจ้า
เวลานี้ชาวต่างชาติให้ความสนใจพระพุทธศาสนามากขึ้นโดยเฉพาะ  การปฏิบัติภาวนา  แต่คนไทยส่วนใหญ่กับละเลยเสีย  เวลานี้ยังมีพวกฝรั่งมาสอนคนไทยด้วยซ้ำไป  แม้ศาสนาพุทธนิกายอื่นของต่างชาติก็ได้เข้ามาประเทศไทยและก็มีคนที่เข้าไปปฏิบัติศาสนกิจกับเขาด้วย  คนที่เข้าไปลองก็มีที่เข้าไปแล้วเกิดศรัทธาในพิธีของเขาก็มี
การที่ยังไม่ศึกษาของเราให้ดีเสียก่อน  คอยแต่ไปติพระรูปนั้นรูปนี้คือไปยึดติดตัวพระมากกว่าพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า  จึงทำให้ขาดศรัทธา  พอมีอย่างอื่นมากับการบอกกล่าวเลยถือเป็นมงคลเข้าไปศรัทธากับเขาด้วย
ทานที่ให้ผลต่างกัน
มีเทพบุตรอยู่  ๒ องค์  องค์หนึ่งชื่อ อินทกเทพบุตร  ได้ถวายข้าวทัพพีหนึ่งแก่พระอนุรุทธเถระ  อีกองค์หนึ่งชื่ออังกุรเทพบุตรได้ทำเตาไฟยาวถึง ๑๒ โยชน์  ให้ทานอยู่ตั้ง ๑๐,๐๐๐ ปี
ผลทานของ อินทกเทพบุตร  มีผลมากกว่า  อังกุรเทพบุตร เพราะทานอันบุคคลให้แล้วในเขตบุญที่มีผลมากคือทานในทักขิไณยบุคคล  เหมือนพืชที่บุคคลหว่านแล้วในนาดี  ทำให้อินทกเทพบุตรมีบริวารและรัศมีรุ่งเรืองกว่าอังกุรเทพบุตร
มีบ้างบางคนที่หลงผิดไม่อยากจะทำบุญ  เพราะเห็นพระประพฤติมิชอบทำตัวเสื่อมเสียตกเป็นข่าวไม่ค่อยดี  อย่าคิดอย่างนั้นเลย  จะเป็นการตัดบุญของตัวเอง  บุญทานมีหลายอย่างอานิสงค์ก็ต่างกันไป
อานิสงค์ของทักษิณาปาฏิบุคลิกทาน
๑.     ให้ทานในสัตว์เดรัจฉาน  พึงหวังผลทักษิณาได้ ๑๐๐ เท่า
๒.    ให้ทานในปุถุชนผู้ทุศีลได้  ๑,๐๐๐ เท่า
๓.    ให้ทานในปุถุชนผู้ทรงศีลพึงหวังผลได้แสนเท่า
๔.    ให้ทานในปุถุชนภายนอก (พราหมณ์  ดาบส  ฤๅษี  เป็นต้น)  ผู้ปราศจากความกำหนัดในกาม  พึงหวังผลได้ แสนโกฏิเท่า
๕.    ให้ทานในท่านผู้ปฏิบัติเพื่อโสดาปัตติผลพึงหวังผลทักษิณานับมิได้
ป่วยการจะกล่าวไปใยในพระโสดาบันและที่สูงๆขึ้นไป  (ทักขิณาวิภังคสูตร ๗-๗๒)
                อานิสงค์ถวายสังฆทาน ๗ แบบ  เรียงลำดับดังนี้
(๑) ให้ทานในสงฆ์สองฝ่ายมีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข
(๒) ให้ทานในสงฆ์สองฝ่ายเมื่อตถาคตปรินิพพานแล้ว
(๓) ให้ทานในภิกษุสงฆ์ฝ่ายเดี่ยว
(๔) ให้ทานในภิกษุณีสงฆ์ฝ่ายเดี่ยว
(๕) เผดียงสงฆ์ว่า ขอได้โปรดจัดภิกษุจำนวนเท่านี้เป็นสงฆ์แก่ข้าพเจ้าแล้วให้ทาน
(๖) เผดียงว่า ขอได้จัดภิกษุณีสงฆ์จำนวนเท่านี้ขึ้นเป็นสงฆ์แก่ข้าพเจ้าแล้วให้ทาน
(๗) เผดียงว่า ขอได้โปรดจัดภิกษุและภิกษุณีจำนวนเท่านี้ขึ้นเป็นสงฆ์แล้วให้ทาน (๑,๒,๔,๖,๗ ไม่มีแล้ว)
                ดูก่อนอานนท์ ก็ในอนาคตกาลจักมีแต่ภิกษุโคตรภู  มีผ้ากาสาวะพันคอ เป็นคนทุศีล  ศีลธรรมเลวทราม  คนทั้งหลายจักถวายทานเฉพาะสงฆ์ได้แต่ในเหล่าภิกษุทุศีลเท่านั้น  ทักษิณาทานที่ถึงแล้วในสงฆ์แม้เวลานั้น  เราก็ว่ามีผลนับไม่ได้ประมาณมิได้  แต่ว่า  เราไม่กล่าวปาฏิบุคคลิกทานให้เจาะจงว่ามีผลมากกว่าทักษิณาที่ถวายในสงฆ์โดยเหตุไรๆเลย (ทักษิณาวิภังคสูตร ๗-๗๒)
                เวลานี้พระสงฆ์ยังห่มจีวรครบบริบูรณ์อยู่  แม้ศีลจะบกพร่องไปบ้าง  ก็ยังดีกว่าพระสงฆ์ที่มีแต่เพียงผ้าเหลืองพันคอเท่านั้น  เพราะเวลานั้นยังอีกยาวไกล  อย่ามัวประมาทอยู่เลย  รีบๆทำบุญทำทานซะ  ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
                มีดาราหญิงคนหนึ่ง  ไปช่วยชายพิการคนหนึ่งขายของ  ด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเขาพิการจริงๆ  ด้วยดาราหญิงคนนั้นได้ช่วยอย่างบริสุทธิ์ใจ  ถึงแม้จะรู้ความจริงภายหลังก็ไม่ติดใจอะไร  ดาราผู้นั้นได้อานิสงค์ไปแล้ว ๑,๐๐๐ เท่า  ทุกอย่างในโลกนี้ไม่มีของฟรีหรอก  ทำอะไรก็ได้อย่างนั้น  จะส่งผลมากหรือน้อย  เร็วหรือช้าก็ด้วยปัจจัยต่างๆเป็นเหตุ  เข้าหลักก่อนทำ  ขณะทำ  หลังทำ  บุญเกิดแล้ว  แม้จะมาโกรธภายหลังก็เป็นอกุศลธรรม  แต่กุศลธรรมได้เกิดขึ้นในครั้งแรกแล้ว  และถ้าคิดอย่างนี้ต่อไปกุศลธรรมก็เกิดขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่ต้องลงมือกระทำ  ทำบุญครั้งเดียวพิจารณาถึงบุญนั้น  ๑๐ ครั้งก็ได้ ๑๐ ครั้ง คิดถึง ๑๐๐ ครั้งก็ได้ ๑๐๐ ครั้ง
                ทำกรรมโดยไม่เจตนาหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์
                ภิกษุสันดานกา  ภาพปัญหาที่มีการวิจารณ์กันในหมู่ชาวพุทธ  เมื่อหลายปีก่อน  ผมนำมาให้พิจารณากันอีกครั้งเป็นกรณีศึกษาเพื่อความรู้ในหลักธรรมที่ละเอียดขึ้น  ฝ่ายคณะกรรมการพิจารณากันแล้วก็ยังคงดำเนินการเผยแพร่ต่อไป
                จะอย่างไรก็ตาม  ผู้วาดภาพนี้ก็ได้ลบหลู่พระธรรมโดยไม่เจตนา เช่นเดียวกับพระลกุณฎกภัททิยเถระ  ซึ่งอดีตชาติท่านเคยเป็นหัวหน้าช่างไม้  ในขณะนั้นจะมีการสร้างพระเจดีย์เพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระกัสสปพุทธเจ้า  จึงมีการประชุมกันว่าจะสร้างพระเจดีย์สูงเท่าไหร่ดี  จึงจะสมกับพระเกียรติคุณของพระองค์  บ้างก็ว่า ๗ โยชน์  บ้างก็ว่า ๕ โยชน์  บ้างก็ว่า ๔ โยชน์  บ้างก็ว่า ๒ โยชน์  มากคนมากความคิด  หัวหน้าช่างจึงเสนอความคิดเห็นว่า  ให้มองถึงวันข้างหน้าที่จะต้องมีการซ่อมแซมด้วย  ถ้าหากใหญ่โตเกินไปเวลาทรุดโทรมก็จะซ่อมแซมลำบาก  นายช่างใหญ่จึงว่าควรก่อสร้างพระเจดีย์ให้สูงเพียงหนึ่งโยชน์ก็พอแล้ว
                ด้วยเหตุนี้เอง  เมื่อนายช่างไม้ผู้นี้ได้มาเกิดใหม่ในสมัยพระพุทธเจ้าของเรา  ท่านจึงมีร่างกายต่ำเตี้ยจนถูกผู้อื่นล้อเลียนตลอดเวลา  แต่ในที่สุดท่านก็สามารถสำเร็จพระอรหันต์ได้  ไม่ใช่เพราะบุญที่ท่านได้เคยสร้างพระเจดีย์เท่านั้น  ในชาติก่อนๆ ท่านก็ทำบุญไว้มาก
                ซึ่งในสมัยพระปทุมุตตรสัมมาสัมพุทธเจ้า  ท่านก็มีความปรารถนาที่จะมีเสียงไพเราะอย่างภิกษุรูปหนึ่ง  ที่พระพุทธเจ้าได้ตั้งไว้ในตำแหน่งอันเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้านมีเสียงไพเราะ
                ท่านได้ถวายภัตตาหารที่บ้านของตนตลอด ๗ วัน และยังความปรารถนานั้นทูลถามต่อพระปทุมุตตรสัมมาสัมพุทธเจ้า  พระองค์ได้ทรงพยากรณ์อีกแสนกัปจากนี้ไป  จะมีพระพุทธเจ้านามว่าโคดมจะเสด็จอุบัติขึ้นในโลก  เธอจะได้เป็นพุทธสาวกผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายทางด้านมีเสียงไพเราะ  ในศาสนาของพระสมณโคดมพุทธเจ้านั้น
                ยังความปิติให้แก่ท่านยิ่งนัก  ในการพุทธพยากรณ์ในครั้งนั้น  ท่านได้กระทำบุญทานตลอดชีวิต
                เรื่องของพระเจ้าพิมพิสารที่ลบหลู่พระธรรมโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์  พระองค์ได้ทรงฉลองพระบาทเข้าไปในลานพระเจดีย์ และทรงเหยียบเสื่อที่เขาปูไว้สำหรับนั่ง  ด้วยพระบาทที่ยังไม่ได้ชำระ
                ด้วยผลกรรมในครั้งนี้  พระองค์ถูกเอามีดโกนผ่าพระบาททั้งสองข้างแล้วเอาน้ำมันผสมเกลือทาและยังย่างด้วยไฟ  ด้วยคำสั่งของพระเจ้าอชาติศัตรู
                ในที่สุดพระองค์ก็สวรรคต  เหตุที่พระองค์เป็นพระโสดาบัน  พระองค์จึงต้องรับกรรมในปัจจุบันชาติ  เพราะว่าพระองค์จะไม่ไปเกิดในอบายทั้งสี่  คือ  สัตว์นรก  สัตว์เดรัจฉาน  เปรต  และ  อสูรกาย
                ส่วนนายช่างไม้ไม่ได้มีบอกไว้ว่า  เมื่อเสียชีวิตแล้วในช่วงระหว่างนั้นคือหนึ่งพุทธันดร  ท่านไปรับกรรมอยู่ที่ไหนบ้าง  นอกจากเป็นนกดุเหว่าถวายผลมะม่วงให้กับพระวิปัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้าก่อนเป็นนายช่างไม้  แล้วมาเกิดเป็นพระกลกุณฎกภัททิยะเถระ
                กรรมเป็นเรื่องที่ซับซ้อน  ข้ามภพข้ามชาติ  ส่วนภาพวาดภิกษุสันดานกาจะซับซ้อนแค่ไหนไม่มีใครรู้  แต่คงไม่ส่งผลในปัจจุบันชาติแน่นอน  เพราะผู้วาดก็เป็นเพียงปุถุชน  แม้เหล่ากรรมการทั้งหลายก็เป็นปุถุชนด้วยเหมือนกัน  ความคิดของท่านทั้งหลายก็ยังไม่พ้นทางโลกอยู่ดี  ลบหลู่พระธรรมก็เหมือนลบหลู่พระพุทธเจ้า
                คิดแบบชาวบ้านดูก่อน  ถ้าภาพภิกษุสันดานกาเป็นคนต่างชาติต่างศาสนาวาด  ท่านจะมีความรู้สึกอย่างไร  อย่าไปมองอย่างศิลปะอย่างเดียว  ให้มองในด้านพุทธศาสนาจะชัดเจนกว่า  ถ้าไปมองด้านศิลปะแล้วก็จะเข้าข้างตัวเอง 
                ภาพภิกษุสันดานกาจะไม่เป็นการลบหลู่พระศาสนาเลย  ถ้าภาพนั้นจะครบองค์ประกอบ  คือ  มีรูปที่พระภิกษุกระทำดีแล้วได้ไปสวรรค์หรือนิพพาน  ภิกษุทุศีลคือทำชั่วไปตกนรก  นรกมีอยู่หลายขุมด้วยกัน  แล้วแต่ความผิด  ซึ่งในเวลานี้ผู้ที่ห่มผ้าเหลืองก็ตกนรกกันมาก  ภาพจะเน้นภิกษุสันดานกาให้ใหญ่หน่อยก็ไม่เป็นไร  เพราะภาพนั้นได้แสดงบอกว่าภิกษุทุศีลจะได้รับกรรมอย่างไรบ้าง  แต่ด้วยความเป็นศิลปิน  เมื่อวางตำแหน่งภาพอย่างที่ผมบอกไปอาจจะทำให้ภาพไม่เด่นนัก
                เมื่อเป็นเช่นนั้นจึงมีแต่ภาพลบที่ออกมา  จึงเป็นการลบหลู่โดยไม่เจตนาหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์  ให้มุมมองด้านเดียว  จะอ้างว่าในพระไตรปิฎกมีเขียนไว้ก็จริงอยู่  แต่ในพระไตรปิฎกไม่ได้มีหรือบอกไว้เฉพาะเรื่องนี้เรื่องเดียว  แล้วทำให้เข้าใจผิด  คล้ายฟังไม่ได้ศัพท์เหมือนเรื่องของเจ้าแกละ
                เจ้าแกละอยากจะกินไก่  แต่แม่ห้ามไม่ให้ฆ่าไก่มันเป็นบาป  ขณะนั้นแม่ก็ได้ยินหลวงตากำลังเทศน์อยู่ เพราะบ้านเจ้าแกละอยู่ติดกับวัด  แม่จึงไล่เจ้าแกละให้ไปฟังหลวงตาเทศน์
                หลวงตาก็แก่แล้วท่านก็เทศน์เนิบนาบ  วันนี้ท่านเทศน์เกี่ยวกับเรื่องศีลห้า  เมื่อท่านเทศน์ถึงศีลข้อที่หนึ่ง  การฆ่าสัตว์ตัวชีวิตก็ดี.......  เจ้าแกละพอได้ยินดังนี้  จึงรีบวิ่งกลับบ้านไปบอกแม่ว่า  หลวงตาบอกว่าการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตก็ดี  เจ้าแกละจึงบอกแม่ฆ่าไก่มากินกันเถอะ  แม่ก็ห้ามไว้  แล้วไล่ให้เจ้าแกละไปฟังเทศน์ให้จบก่อนจึงจะได้กินข้าว
                เมื่อเจ้าแกละวิ่งไปถึงวัด  หลวงตาก็เทศน์ถึงศีลข้อห้าพอดี  หลวงตาว่าการดื่มสุรายาเมาหรือสิ่งเสพติด  ก็ดี...... ทั้งหมดห้าข้อนั้นล้วนเป็นการทำผิดศีลธรรมเป็นกรรมที่มีนรกเป็นแดนเกิด
                นั่นเป็นเรื่องของเจ้าแกละ  ส่วนภาพภิกษุสันดากาก็คล้ายกันคือบอกไม่หมด  ทำให้ความเข้าใจคลาดเคลื่อน  ก็น่าเสียดายอยู่ที่ภาพนั้นได้ถ่ายทอดออกมาให้เห็นชัดในอีกแง่มุมหนึ่งของความเสื่อมที่เกิดจากภิกษุ  ที่จริงจะให้ภาพนี้เป็นภาพที่ไม่แสดงการลบหลู่หรือดูหมิ่นพระศาสนา  ก็ต้องมีคำบรรยายภาพด้านล่างสักหน่อย  อย่างเช่น  โทษของภิกษุที่มีศีลวิบัติ  ถ้ามีภาษาอังกฤษด้วยยิ่งดี  จะทำให้ต่างชาติเข้าใจยิ่งขึ้นว่าภาพนี้ไม่ใช่ภิกษุตามธรรมดาที่เห็นกันอยู่นะ  แต่เป็นภิกษุทุศีลทำศีลให้วิบัติ
                จะตำหนิกล่าวโทษหรือวิจารณ์ใดๆ เกี่ยวกับพระพุทธศาสนานั้น  ให้พิจารณาที่ตัวเองก่อน  ว่าตัวเองมีภูมิธรรมมากน้อยแค่ไหน  คือเข้าใจหลักธรรมที่แท้จริงหรือไม่  เคยทำอะไรผิดศีลแล้วคิดว่าไม่เป็นไร  ไม่มีคนเห็น  ผิดเล็กน้อยไม่บาปหรอก  พึ่งทำผิดครั้งแรก  ผิดแค่นี้ไม่ตกนรกหรอก
                มีการไปสัมภาษณ์ประชาชน  อายุประมาณ ๒๐-๓๐ ปี  ประสบการณ์ในชีวิตยังน้อยโดยเฉพาะเขาเหล่านั้นศึกษาธรรมมาแค่ไหนกัน
                คณะกรรมการหลายท่านก็แสดงความคิดเห็นเป็นไปในแนวทางเดียวกัน  คณะกรรมการทั้งหลายก็ยังเป็นปุถุชนอยู่  ความคิดอ่านก็เป็นการยึดติดว่าเป็นศิลปะ  ยิ่งเป็นครูบาอาจารย์ด้วยอัตตายิ่งมาก
                มีความคิดเห็นของพระที่มีชื่อเสียงอยู่หลายรูป  พระเหล่านั้นก็มิได้อริยะสงฆ์หรือว่ามีบางรูปที่เป็นอริยะตัวท่านยอมรับหรือไม่  ท่านบิณฑบาตแล้วให้พรขณะที่ชาวบ้านนั่งรับพรอยู่หรือไม่  ถ้าท่านทำเช่นนั้นท่านก็ลบหลู่พระธรรมแล้ว  (ได้เขียนบอกไว้ในตอนต้น)  เมื่อท่านลบหลู่พระธรรมโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์นั้น  ท่านจะว่าภาพภิกษุสันดานกาไม่ลบหลู่ได้อย่างไร
                ปกติเวลาพระพุทธเจ้าโปรดแสดงธรรมเทศนา  ภิกษุชื่อนั้น  ภิกษุชื่อนี้  บุคคลชื่อนั้น  บุคคลชื่อนี้  ได้รับผลของกรรมอย่างนี้  ได้รับผลบุญอย่างนี้  เพราะบุพกรรมในอดีตชาติได้เคยสร้างเคยทำอะไรไว้  ปัจจุบันจึงได้รับผลเช่นนี้  และพระพุทธเจ้าก็ทรงตรัสถึงเรื่องอดีตชาติที่ท่านทั้งหลายได้สร้างอะไรไว้จึงได้รับผลในปัจจุบัน
                พระพุทธเจ้าไม่ได้ตรัสถึงผลเพียงอย่างเดียว  แต่จะตรัสถึงเหตุด้วย  เมื่อเหตุดับทุกสิ่งทุกอย่างก็ดับ  ดังนั้นภาพที่มีปัญหาก็ควรที่จะแสดงเหตุด้วยอย่างที่บอกเอาไว้  มีคำบรรยายภาพบอกถึงเหตุ คือ โทษของภิกษุที่มีศีลวิบัติ  ภาพนั้นก็จะเป็นภาพที่ไม่ได้ลบหลู่ศาสนา  ถ้าเชื่อเรื่องกรรมก็ควรจะแก้ไขซะ  แต่ที่สุดการแสดงภาพนั้นก็ได้ถูกระงับไปแล้ว
                ถ้าจะถามว่าผมเป็นใครกันละจึงมาวิจารณ์อย่างนี้  ผมก็เป็นเพียงบุตรของพระพุทธเจ้าคนหนึ่ง ที่ต้องการจะแสดงความคิดเห็นให้พวกท่านทั้งหลายได้พิจารณาไตร่ตรองดู
          เรื่องลบหลู่พระธรรม  ยังมีอยู่หลายเรื่อง  ส่วนเรื่องที่เคยเขียนไว้ในบทอื่นก็จะไม่นำมาลงให้ซ้ำกันอีก  จึงยกตัวอย่างมาอีกเรื่อง
                ทุกคนคงจะเคยดูพวกตลกเขาเล่นกัน  ในบางเรื่องพวกตลกได้ทำการลบหลู่พระธรรมโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์และผู้ดู    ผู้ฟัง ส่วนใหญ่ก็หัวเราะชอบใจสนับสนุนการลบหลู่ของพวกเขาด้วย
กรรมของตลก
พวกตลกเวลาเล่นตลกได้เอาพระธรรมมาล้อเล่นเพื่อให้เกิดการสนุกสนาน “กุสลา  ธัมมา  อกุสลา  ธมฺมา” ธรรมทั้งหลายที่เป็นกุศล  ให้ผลเป็นสุข  ธรรมทั้งหลายที่เป็นอกุศลให้ผลเป็นทุกข์
พระอภิธรรมที่พระพุทธเจ้าได้แสดงโปรดพระมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์  ตลอดเวลา ๓ เดือน  ในกาลจบพระธรรมเทศนา  ทำให้พระมารดาสำเร็จโสดาบัน  และเทวดาแปดหมื่นโกฏิได้บรรลุธรรมตามภูมิธรรมแต่ละองค์
ตลกเอามาเล่นเพื่อให้เกิดความบันเทิงสนุกสนานแต่มีความหมายสื่อให้รู้ว่ามีคนตาย  เหมือนมีพระมาสวดศพเป็นการแกล้งเพื่อน  พวกเขาหารู้ไม่ว่าการกระทำอย่างนั้นเป็นการลบหลู่พระธรรม  เห็นพระธรรมเป็นเครื่องเล่นขบขัน จะรู้เท่าถึงการณ์หรือไม่รู้เท่าถึงการณ์ก็ดี  พวกเขาได้สร้างบาปให้กับตัวเองแล้ว  นานๆครั้งก็จะเห็นนำมาเล่นกันอีก  ถ้ามองในแง่คนที่ไม่เข้าใจธรรมะก็คงว่าไม่เป็นไร  แต่ถ้ามองกันในแง่ของชาวพุทธที่มีความเชื่อเรื่องบุญและบาป  โดยเฉพาะเรื่องกรรม  วิบากของกรรมที่ให้ผลในปัจจุบัน  ให้ผลในภพที่เกิดและให้ผลในภพต่อๆไป  และมีความละอายเกรงกลัวต่อบาป  ไม่กล้าที่จะทำบาปที่บางคนจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กๆ  ชาวพุทธแท้ๆถึงจะเป็นอย่างนี้
 

วันพฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2555

บทที่ ๒๑ นิพพานด้วยปัญญา (๕) วิธีแก้กรรม,อานิสงส์เมตตา

ไหว้พระ ๙วัด
มีการประชาสัมพันธ์ให้ไปทำบุญขอพรพระ ๙วัดภายในวันเดียวจะเป็นมงคลต่อชีวิต  ตายแล้วจะได้ขึ้นสวรรค์  โดยมีวัดที่มีชื่อเป็นมงคลต่างๆ  มี  ๙วัดในกรุงเทพและ ๙วัดในพระนครศรีอยุธยา  แม้แต่จังหวัดอื่นๆ  ศรัทธาชาวพุทธก็นิยมไปทำบุญกันตามที่เขาจัดโปรแกรมไว้ให้สะดวกที่ไหนไปที่นั่น
ทำบุญแล้วหลงบุญไปยึดติดกับชื่อที่คิดว่าเป็นมงคล  อย่างนี้จึงเป็นเพียงผู้ให้ทานที่เขาเรียกกันว่า ทายกหรือทายิกา  ยังเป็นอุบาสกหรืออุบาสิกาไม่ได้
ถ้าไปไหว้พระ ๙วัด  พระพุทธรูปที่ไหว้เป็นองค์แทนของพระพุทธเจ้าก็เป็นองค์เดียวกัน คือไปไหว้องค์แทนพระพุทธเจ้าเพียงองค์เดียว ๙ ครั้งแต่ต่างสถานที่ต่างเวลากัน และส่วนใหญ่ที่ไปไหว้ทั้ง ๙ วัดก็เน้นที่พระพุทธรูปมากกว่าพระสงฆ์  ไหว้พระแล้วก็ขอพรอธิษฐานขอโน่นขอนี่  ขอทุกอย่างจะได้หรือไม่ก็ไม่รู้  แต่ได้สักอย่างก็ดีแล้วทำให้เกิดกำลังใจอยากจะทำบุญต่อไป
ขอพรพระจากพระพุทธรูปและจากพระสงฆ์  ด้วยการทำบุญอย่างใดอย่างหนึ่งเสร็จแล้วพระก็จะให้พรจะเป็นภาษาบาลีหรือไทยก็ตาม  ท้ายสุดก็จะลงด้วย  อายุ  วัณโณ  สุขัง  พลัง  ขอให้มีอายุยืน  ขอให้มีความสุข อะไรทำนองนั้น  ซึ่งจริงๆแล้วทุกอย่างมันไม่เที่ยงจะไปยึดติดทำไม  พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนเรื่องความสุข  พระพุทธเจ้าสอนเรื่องทุกข์  เหตุให้เกิดทุกข์  ความดับทุกข์  และวิธีการดับทุกข์  สิ่งใดที่ไปยึดติดเป็นทุกข์  ทุกข์เพราะมันไม่เที่ยง  ทุกข์เพราะไปบังคับมันไม่ได้  พระพุทธเจ้าสอนอย่างนี้  แล้วพระพุทธเจ้าจะให้พรให้มีอายุยืน ผิวพรรณดีมีความสุขได้อย่างไรกัน  เพราะคนเราไปหลงความสุขที่มันไม่เที่ยงคิดแต่ที่จะทำบุญให้มากๆหวังที่จะไปเกิดบนสวรรค์   สวรรค์นั้นก็ไม่เที่ยง  เพราะสวรรค์ก็มีกำหนดอายุเวลา  เมื่อเสวยบุญหมดแล้วก็ต้องมารับวิบากกรรมตามที่ทำไว้มีอบายภูมิทั้ง ๔ เป็นต้น
ฉะนั้นอย่ามุ่งที่จะทำแต่บุญอย่างเดียวโดยไม่ละบาป  เพราะถ้ายังละบาปไม่ได้ก็ไม่สามารถพ้นนรกไปได้  คนส่วนใหญ่จึงแสวงหาบุญดั้นด้นไปตามคำบอกกล่าวของคนโน้นของคนนี้  ว่ามีสถานที่ศักดิ์  มีพระเก่ง ถ้าได้ไปทำบุญไปกราบไหว้จะทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ  บางครั้งก็ไม่ได้พิจารณาก่อนสอบถามเรื่องราวต่างๆให้แน่ชัด  จะได้ไม่เสียเวลาสถานที่ศักดิ์แค่ไหนก็อยู่ที่ตัวเรา  บุญบาปก็เกิดขึ้นจากตัวเราทั้งนั้น  ถ้าเราละบาปได้และถือศีลให้บริสุทธิ์ก็เป็นบุญที่ยิ่งใหญ่แล้วไม่ต้องไปลำบากไปไหนไกลๆ  นอกจากเรารู้แน่ชัดแล้วว่าหนทางที่ลำบากนั้นมีพระอริยะประจำอยู่อย่างนี้ถึงสมควรไป  อย่างเรื่องของนายกุรุเทวะ  (อยู่ในเรื่องทาน)ที่เกิดมาไม่เคยสร้างบุญกรรมอะไรไว้เลย  ก่อนตาย ๗ วันมีพระมาบอกให้เข้าถึงพระรัตนตรัยและสมาทานศีล ๕ ตลอด ๗ วัน  เมื่อจิตของเขาน้อมนำไปในพระรัตนตรัยและถือศีลห้าโดยเคร่งครัดอันเป็นเครื่องป้องกันภัยต่างๆทั้งภพนี้และภพหน้า  เขาได้แบ่งเศษอาหารจากข้าวก้นบาตรพระที่เขาได้รับ  ไปให้ทานกับปลาทั้งหลายในบ่อข้างวัด  เขาทำทานเพียงเท่านั้น  ตายแล้วมาเกิดเป็นมนุษย์ในบ้านของกุฎุมพีคนหนึ่งและได้เป็นสหายกับพระราชา  ถือศีลห้าและทำทานตลอดชีวิตตายแล้วไปเกิดในเทวโลกมียศและบริวารอันยิ่งใหญ่ กุรุเทวะไม่ได้ไปแสวงบุญไกลที่ไหนเลย  บุญอยู่ที่ตัวเอง  จะละบาปสร้างบุญก็อยู่ที่ตัวเองทั้งนั้น
เรื่องการให้พรพระแม้แต่เรื่องอื่นๆที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นในยุคสมัยไหน  ที่ทำตามกันมาจนเป็นประเพณี  ส่วนการทำบุญ ๙ วัด  ก็จะเหมือนเรื่อง ชำระหนี้สงฆ์  ดินติดรองเท้า  ใส่บาตรพระประจำวัน  ล้วนเป็นการกล่าวอ้างเรื่องบุญโดยขาดปัญญา
“จงเลือกทำแต่กรรมที่ดี ๆ นะ  เป็นคำแทนคำอวยพรอย่างสูงสุด  ประกอบด้วยเหตุผล  เมื่อทำกรรมดีแล้วไม่ให้พรก็ต้องดีเอง  เมื่อทำชั่วแล้วจะมาเสกสรรปั้นแต่งอวยพรอย่างไรก็ดีไม่ได้  ทำชั่วเหมือนก้อนหินจะต้องจมทันที  ไม่มีผู้วิเศษใด ๆ จะมาเสกเป่าอวยพรขอร้องให้หินลอยขึ้นมาได้  ทำกรรมชั่วต้องล่มจมป่นปี้เสียราศีเกียรติคุณชื่อเสียง  เหมือนก้อนหินหนักจมลงไปอยู่กับโคลนใต้น้ำ   ทำดีเหมือนน้ำมันเบา  เมื่อเทลงน้ำย่อมลอยเป็นประกายมันปลาบอยู่เหนือน้ำ  ทำกรรมดีย่อมเป็นสง่าราศี  มีเกียรติคุณชื่อเสียง  มีแต่คนเคารพนับถือยกย่องบูชา  เฟื่องฟุ้งลอยเหมือนน้ำมันลอย  ถึงจะมีศัตรูหมู่ร้ายจงใจเกลียดชัง  มุ่งร้ายอิจฉาริษยา  แช่งด่าให้จมก็ไม่สามารถจะเป็นไปได้  กลับจะแพ้เป็นภัยแก่ตัว  ขอจงตั้งใจกล้าหาญ  พยายามทำแต่กรรมดี ๆ โดยไม่มีความเกรงกลัวต่ออุปสรรคใด ๆ ทั้งสิ้น  ผู้ที่เลื่อมใสในคุณพระรัตนตรัย  ผู้ที่มีโชคดี  ผู้ที่มีความสุขและผู้ที่มีความเจริญประสงค์ใด  สำเร็จสมประสงค์  ก็คือผู้ที่ประกอบกรรมทำแต่ความดีอย่างเดียวนั่นเอง”  (คติธรรม : ท่านเจ้าคุณนรรัตนราชมานิต  วัดเทพศิรินทราวาส )
ทำไมผมจึงให้ผู้อ่านได้ทำความเข้าใจกับเนื้อหาที่ผมเขียนไว้ในบทความทั้งหมด ให้ย้อนไปดูที่ปิดประตูนรกที่เขียนเรื่องพระพุทธเจ้าเสด็จไปโปรด พระบิดาและพระมารดา  ทำไมพระพุทธเจ้าจึงไม่แผ่ส่วนบุญไปให้  ไม่อวยพรให้  ของอย่างนี้ใครทำใครได้  คนไหนกินคนนั้นก็อิ่ม  จะมาสวดอ้อนวอนขอพรอยู่ทำไม  รีบเร่งลงมือปฏิบัติ  ศีล  สมาธิ  ปัญญา  จะได้ไม่เสียเวลา
การที่จะมีอายุยืนไม่เจ็บไม่ไข้ก็ต้องไม่เบียดเบียนสัตว์  ถ้ายังต้องมาเกิดอีกอยากให้มีผิวพรรณดีก็พยายามรักษาศีลให้บริสุทธิ์   อยากมั่งมีเงินทองก็ต้องรู้จักให้ทาน  อยากมีปัญญาดีก็ให้ภาวนา
วันหนึ่งมีคนไปทำบุญ ๙ วัด  ใช้เวลาตลอดทั้งวันกลับมาถึงบ้านก็เมื่อยล้าไปหมด  เจอเพื่อนบ้านก็มาเล่าให้ฟังว่าไปทำบุญที่ไหนอย่างไรบ้าง  ส่วนเพื่อนบ้านบอกว่าเมื่อเช้านี้ก็ไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน  เสร็จแล้วก็กลับบ้านทำงานบ้านทุกอย่าง  ขณะที่ทำงานบ้านอยู่นั้นจิตก็ได้คิดถึงบุญที่ตัวเองได้ทำในตอนเช้านับได้ ๙๙ ครั้ง  วัดนี้ฉันสะสมบุญไปได้ ๙๙ ครั้ง  เพราะเจตสิกที่เป็นกุศลได้เกิดร่วมกับจิตที่ฉันนึกถึงบุญของฉันในวันนี้
ทำบุญครั้งเดียวแต่คิดถึงบุญหลายครั้ง  คือคิดเมื่อไหร่บุญนั้นก็เกิดขึ้นทันที  เรื่องนี้เป็นเรื่องของจิตและเจตสิกที่มีสภาพธรรมเกิดขึ้นพร้อมกัน  ซึ่งมีอธิบายอยู่ในพระอภิธรรม
คนเราเวลาก่อนจะตายถ้านึกถึงบุญที่ตัวเองได้ทำเอาไว้  เมื่อแตกกายตายไปแล้วก็จะไปบังเกิดบนสวรรค์  แต่ถ้าไม่นึกถึงบุญที่ทำเอาไว้คิดเป็นห่วงสมบัติห่วงลูกหลานห่วงสารพัดปล่อยวางไม่ได้เมื่อแตกกายตายไปถ้าไม่เป็นสัตว์เดรัจฉานก็ตกนรก  เหมือนเรื่องของพระติสสะโดยความหวงผ้าต้องไปเกิดเป็นเล็น  ถ้าพระพุทธเจ้าไม่ทรงห้ามเอาไว้ปล่อยให้ภิกษุมาแย่งผ้ากัน พระติสสะที่เกิดเป็นเล็นอยู่ขณะนั้นจะมีความโกรธตายแล้วก็จะไปเกิดในนรก  เรื่องของพระติสสะจะนำมาเป็นตัวอย่างหลายครั้ง

ปุถุชนก็คือปุถุชน  ย่อมมีความคิดหลากหลายต่างกันไป  ตามกำลังกิเลสของตน  การที่บอกว่าเป็นชาวพุทธแต่ไปนับถือหรือไปเคารพอย่างอื่นมากกว่าพระรัตนตรัย  ส่วนใหญ่เกิดจากความอยากมี  อยากได้  โดยเฉพาะเงิน  เห็นคนอื่นถูกล๊อตเตอรี่บ้าง  ค้าขายร่ำรวยบ้าง  ประสบความสำเร็จในด้านต่างๆบ้าง  ก็อยากจะได้อย่างเขา  แล้วจำนวนผู้ที่ทำตามเขา  ประสบความสำเร็จอย่างเขาสักกี่เปอร์เซ็นต์กัน  บางคนไม่ประสบความสำเร็จก็โทษนั่นโทษนี่สารพัด  แม้แต่ด่าทอเทวดา   ตำหนิฟ้าดิน
คนจะรวยจะได้  เทวดาจะไปกลั่นแกล้งก็ไม่ได้  บุญของเขาเทวดาไปแกล้งก็จะได้รับผลกรรมทวีคูณ  ไปริษยา  เมื่อจุติจากเทวดาแล้วก็ต้องไปรับกรรม  คนจะจนเทวดาจะไปช่วยให้รวยก็ไม่ได้  เพราะไม่เคยทำทานเอาไว้เลย  หรือแม้แต่พึ่งจะทำทานแล้วจะให้เกิดผลทันทีก็ไม่ได้  เหตุที่จะให้ทานแล้วเกิดผลทันทีในปัจจุบันไม่มีแล้ว
แก้กรรม
มีการพูดถึงวิธีการแก้กรรมอยู่หลายอย่าง  ต่างก็กล่าวอ้างกันไปตามวิธีการของตัวเองว่าได้ผลอย่างไรบ้าง  และยกตัวอย่างของผู้ที่ทำตามแล้วได้ผลขนาดไหนใช้เวลาเท่าไหร่  ซึ่งขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัยต่างกัน
หลักพุทธศาสนาที่แท้จริงไม่มีวิธีการแก้กรรมใด ๆ ทั้งสิ้น  ถึงแม้จะมีพระบางรูปบอกว่าการนั่งกรรมฐานสามารถแก้กรรมได้  โดยมีตัวอย่างของผู้ปฏิบัติแล้วมีความสำเร็จสมหวัง  หรือหลุดพ้นจากกรรมที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้  บางคนก็ใส่บาตรด้วยพระพุทธรูปปางมารวิชัยพร้อมด้วยอาหาร  และกรวดน้ำให้เจ้ากรรมนายเวร  ให้จับชายจีวรพระพุทธไปเกิดในสุคติภูมิไม่ต้องมาพยาบาทจองเวรกันและกัน
ผมยังไม่เห็นผู้รู้ท่านใดออกมาเขียนตำราแก้กรรม  โดยยกเอาเรื่องราวในพระไตรปิฎกที่พระพุทธเจ้าตรัสถึงผู้ใดมีเคราะห์มีกรรมที่จะต้องแก้และแก้ด้วยวิธีอะไร  ขอยกตัวอย่างของพระวิฑูฑภะที่มีใจเจ็บแค้นต่อชาวกรุงกบิลพัสดุ์ที่ดูถูกเหยียดหยามว่าตัวเองเป็นลูกของไพร่  ไม่ได้มีเชื้อสายของศากยะวงศ์  ซึ่งขณะเดินทางออกจากกรุงกบิลพัสดุ์  พวกหญิงรับใช้ช่วยกันชำระล้างอาสนะที่พระเจ้าวิฑูฑภะนั่งด้วยน้ำนม  เมื่อพระเจ้าปเสนทิโกสลพระราชบิดาได้สวรรคตลง  พระเจ้าวิฑูฑภะได้ขึ้นครองราชย์แทน  จึงให้ยกทับไปตีเมืองกบิลพัสดุ์เพื่อชำระแค้นให้ได้  พระพุทธเจ้าทรงทราบ  จึงเสด็จออกไปทรงห้ามถึง ๓ ครั้ง  ในที่สุดทรงเห็นกรรมที่เคยกระทำต่อกันมา  จึงปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายสู้รบกัน
เรื่องนี้ทำไมพระพุทธเจ้าจึงไม่เสด็จไปที่กรุงกบิลพัสดุ์  ทรงโปรดให้นั่งกรรมฐานเพื่อแก้กรรมในครั้งนี้  หรือแม้แต่นั่งแผ่เมตตาให้พระวิฑูฑภะไม่มีใจคิดแค้นอาฆาตพวกเขา  ผู้ที่นั่งกรรมฐานแล้วระยะหนึ่งสามารถแก้ไขปัญหาชีวิตได้เพราะอะไร ก็ต้องบอกว่าเพราะบุญ  เนื่องจากเวลานั่งกรรมฐานจิตขณะนั้นคิดถึงพระพุทธเจ้าเป็นอารมณ์  ความโลภ โกรธ หลง ในขณะนั้นมีน้อยจิตจึงเป็นกุศลเกิดเป็นผลบุญซึ่งอยู่กับความละเอียดของจิตแต่ละคน มีการกล่าวไว้ว่า ผู้ใดนั่งสมาธิให้จิตสงบชั่วช้างกระดิกหูงูแลบลิ้น  มีอานิสงส์มากกว่าการสร้างเจดีย์ทองเจ็ดชั้น  ผู้ที่นั่งกรรมฐานและพิจารณาต่อไปให้เป็นวิปัสสนาคือที่ตัวเองมานั่งกรรมฐานเพราะอะไร  ถ้าเกิดจากทุกข์ต่างๆ ทุกข์นั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร  พิจารณาถึงตัวทุกข์ให้มากๆจนรู้ว่า เราไปยึดติดกับสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา  เราบังคับไม่ได้  เพราะมันไม่เที่ยง  การพิจารณาอย่างนี้มีบอกไว้ในแล้วในบทต้นๆ  เมื่อผู้ออกจากกรรมฐานใหม่ๆเราจะสังเกตุเห็นว่าใบหน้าของเขาจะผ่องใสขึ้นกว่าเดิม  แสดงว่าบุญได้เกิดขึ้นกับเขาแล้ว  ขณะนั้นได้มีการอธิษฐานจิตตั้งความปรารถนาอย่างใดอย่างหนึ่งสมควรแก่เหตุแล้วผลบุญนั้นก็จะส่งผลให้เร็วขึ้น  ยังมีเหตุปัจจัยอีกหลายอย่างซึ่งบางคนปฏิบัติมาหลายปียังไม่ได้รับผลบุญที่อธิษฐานเอาไว้  บางคนก็ได้รับผลทันทีและมากกว่าคือไม่ยึดติดในสิ่งที่ไม่เที่ยงไม่ใช่ของเรา  ทำให้เราไม่ต้องไปทุกข์กับสิ่งนั้น   วิธีแก้กรรมให้ย้อนกลับไปดูที่หัวข้อ กรรมคืออะไร   อะไรเป็นเหตุแห่งกรรม  จะดับกรรมด้วยวิธีใด 
พระพุทธเจ้าตรัสกับท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐีว่า  ลูกชายของท่านไม่มาทวงถามเรื่องเงินอีกแล้ว  เพราะเขารวยกว่าพระราชาเสียอีก  เหตุที่ท่านอนาถบิณฑิกะต้องการให้ลูกชายสนใจธรรมะไม่ไปเที่ยวเตร่หาประโยชน์อันใดไม่ได้  จึงจ้างลูกชายให้ไปฟังธรรมจากพระพุทธเจ้าแล้วจะให้เงิน  ครั้งแรกๆไม่ได้ตั้งใจฟัง  ครั้งหลังต้องนำธรรมที่พระพุทธเจ้าแสดงอะไรไว้บ้างมาบอกจึงจะได้เงิน  ที่สุดลูกชายได้ดวงตาเห็นธรรมเป็นพระโสดาบันบุคคล  การที่สำเร็จเป็นพระโสดาบันเป็นอริยะบุคคลชั้นตันแล้ว  เวียนว่ายตายเกิดอีกไม่เกิน ๗ ชาติก็สำเร็จพระอรหันต์  ในระหว่างนั้นจะไม่ไปเกิดในอบายภูมิ  ซึ่งต่างจากพระราชาที่ยังเป็นปุถุชนอยู่ยังดับเหตุที่จะไปเกิดในอบายภูมิไม่ได้  แม้แต่พระโพธิสัตว์ก็ไม่พ้นวิสัยเช่นกัน
กรรมของแต่ละคนก็ต่างกันไปจะปรากฏขึ้นเมื่อไรไม่สามารถบังคับได้  อย่างในเวลานี้ผลบาปกำลังส่งผลอยู่และแล้วกรรมดีก็เกิดขึ้นและกรรมดีนั้นมีกำลังมากกว่า  กรรมดีจึงส่งผลก่อนส่วนกรรมชั่วต้องรอไปก่อนจึงจะส่งผลอีกครั้ง  ฉะนั้นจึงแก้กรรมไม่ได้  คนปกติทั่วไปฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเป็นประจำ  กรรมนั้นยังไม่ส่งผลทันทีอาจจะไปส่งผลเวลาใกล้ตายหรือไปส่งผลข้ามภพข้ามชาติ  แต่ถ้าไปฆ่าคนตายกรรมนั้นส่งผลทันทีทำให้ต้องหลบหนีอยู่ไม่เป็นสุข  ที่สุดถูกจับลงโทษในเบื้องต้นตายไปแล้วยังต้องใช้กรรมในนรกอีก  บุญส่วนบุญบาปส่วนบาปไม่สามารถแก้ได้  อยู่ที่ว่าอะไรจะส่งผลก่อน  แต่กรรมบางอย่างซึ่งเป็นกรรมเบาอาจจะเป็นอโหสิกรรมได้หรือกรรมตามไม่ทัน  อย่างผู้ที่สำเร็จอริยะตั้งแต่โสดาบันขึ้นไปไม่ต้องไปใช้กรรมในอบายภูมิทั้งสี่  แต่มาใช้กรรมในปัจจุบันเหมือนกับพระองคุลิมาลที่สำเร็จอรหันต์แล้วไม่ต้องไปใช้กรรมในนรก  แต่ก็ต้องถูกก้อนหินก้อนกรวดและไม้ต่างๆที่เขาขว้างทิ้งไปที่อื่นแล้วปลิวเข้ามาทำร้ายท่าน
พระโมคคัลลานะเป็นผู้มีฤทธิ์มาก    ในอดีตชาติเคยทำอนันตริยกรรมฆ่าพ่อฆ่าแม่  ตายไปแล้วใช้กรรมอยู่ในนรกนับวันนับเดือนนับปีไม่ได้  พ้นจากนรกแล้วเกิดเป็นมนุษย์ต้องถูกเขาทุบตีถึงแก่ความตายตลอด ๕๐๐ ชาติ  แม้ชาติสุดท้ายสำเร็จพระอรหันต์แล้วก็ไม่พ้นจากกรรมนี้  พระโมคคัลลานะมีฤทธ์สามารถเหาะหนีโจร๕๐๐ได้หลายครั้ง  ที่สุดท่านพิจารณาแล้วรู้ว่าไม่สามารถหนีกรรมนี้ได้  จึงยอมให้โจรทั้ง๕๐๐ ทุบตีจนกระดูกแตกละเอียด  แต่ด้วยท่านมีฤทธิ์มากจึงต่อเนื้อต่อกระดูกต่อเส้นเอ็นแล้วเหาะไปหาพระพุทธเจ้าเพื่อขอนิพพาน  ตรงนี้จะเห็นว่าแผ่เมตตาหรือนั่งกรรมฐานแก้กรรมใดๆก็ไม่ได้  อีกอย่างกรรมที่เกิดขึ้นกับพระโมคคัลลานะนั้น  พ่อแม่ไม่ได้เป็นเจ้ากรรมที่คอยตามทุบตีพระโมคคัลลานะตลอดทั้ง๕๐๐ชาติ
เมื่อผลบุญส่งผลก่อนทำให้ผลบาปต้องรอส่งผลภายหลัง  เพราะไม่มีวิธีใดๆที่จะแก้หรือล้างผลบาปได้  เมื่อนั่งกรรมฐานเป็นประจำจึงทำให้ผลบุญเกิดต่อเนื่องจนกระทั่งสิ้นชีวิต  ผลบาปนั้นรอส่งผลข้ามภพข้ามชาติต่อไป  อย่างเรื่องของนางรุจาที่แต่ละคนว่าตัวเองระลึกชาติแต่หนหลังได้  เมื่อก่อนเคยเป็นเศรษฐี  ปัจจุบันเป็นขอทานก็เพราะก่อนหน้าเป็นเศรษฐีเขาระลึกชาติไม่ได้ซึ่งชาตินั้นเขากระทำผลบาปเอาไว้มาชาติปัจจุบันจึงต้องเป็นคนอาภัพเป็นขอทาน  ส่วนชาติที่เป็นเศรษฐีก็เพราะชาติก่อนที่จะทำบาปอีกหนึ่งชาติเขาได้สร้างบุญไว้มาก
เมื่อเอาเกลือ ๕ ช้อน ใส่ในขันน้ำใบหนึ่ง  น้ำในขันนั้นย่อมมีความเค็มอยู่แน่นอน  แต่ถ้าเอาเกลือ ๑ ช้อน ใส่ในโอ่งใบใหญ่  น้ำในโอ่งนั้นจะไม่มีรสเค็มเลย  ถึงแม้ว่าน้ำในโอ่งนั้นจะมีเกลืออยู่ก็ตาม  แต่ความเค็มของเกลือนั้นไม่ส่งผล  เช่นเดียวกับผู้ปฏิบัติธรรมที่ก่อนหน้านั้นมีวิบากกรรมทำให้เดือดเนื้อร้อนใจแล้วจึงมาปฏิบัติธรรมเพื่อจะแก้กรรมนั้นๆ  ผลจากการปฏิบัติเป็นไปด้วยความก้าวหน้า  จึงทำให้เกิดผลบุญต่อเนื่องและผลบุญนั้นแรงกว่าผลของวิบากกรรม  ผลบุญจึงส่งผลก่อนผลบาป  ทำให้ชีวิตและการงานเริ่มดีขึ้น  แต่ผลของวิบากกรรมนั้นไม่ได้หมดไป  เพียงแต่ยังไม่ส่งผลออกมาเมื่อผลบุญถูกใช้จนหมดไปแล้วและไม่สร้างบุญต่อ  ที่สุดผลบาปก็ส่งผลทันทีเหมือนน้ำในโอ่งที่ค่อยๆระเหยออกไป  เหลือน้ำอยู่ติดก้นโอ่ง  น้ำนั้นก็จะมีรสเค็มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำระเหยไปหมดเหลือแต่ผลึกของเกลือที่เปรียบเหมือนผลบาปที่ส่งผลของกรรมนั้นทันที
เมื่อคนจำพวกหนึ่งตายไปแล้วตกนรก  พระยายมราชจะถามว่า  เคยทำบุญอะไรไว้บ้าง  ถ้าเคยทำและจำได้พระยายมราชก็จะให้ไปเสวยสุขบนสวรรค์ก่อน  แต่ถ้าไม่เคยทำบุญหรือจำไม่ได้ก็จะถูกลงโทษในนรก  ส่วนผู้ที่ทำบุญไว้มากก็ไปบังเกิดบนสวรรค์เลยไม่ต้องมานรกก่อน แม้คนเราจะไปเสวยสุขบนสวรรค์ก่อน  แต่เมื่อหมดบุญแล้วก็ต้องมารับกรรมในนรกอยู่ดี  เพราะทุกอย่างเป็นไปตามวิบากกรรม  แม้พระพุทธเจ้าที่เคยเสวยพระชาติเป็นพระโพธิสัตว์อยู่นั้นก็ยังต้องไปรับกรรมอยู่ในนรกเช่นกัน  พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่ามีแต่พระอริยเจ้าทั้งหลายที่มีที่สุดของภพชาติ  อย่างมากไม่เกิน ๗ ชาติ  สำหรับพระโสดาบัน   สำหรับพระสกิทาคามี ไม่เกิน ๓ ชาติ สำหรับพระอนาคามี ไม่กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกแต่จะไปสำเร็จพระอรหันต์บนพรหมชั้นสุทธาวาส และสิ้นภพสิ้นชาติไม่ต้องกลับมาเกิดอีกสำหรับพระอรหันต์  และพระอริยเจ้าทั้งหลายไม่ไปเกิดในอบายภูมิทั้ง ๔ มี  สัตว์นรก  เปรต อสูรกาย และสัตว์เดรัจฉาน  นอกนั้นที่เป็นปุถุชนพระพุทธเจ้าไม่ยอมรับที่สุดของภพชาติและการเกิดอบายภูมิ
ฉะนั้นตราบใดที่ยังเป็นปุถุชนอยู่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากการไปเกิดในอบายภูมิทั้ง ๔ ได้  จึงไม่มีวิธีใดๆที่จะแก้กรรมได้  นอกจากทางของอริยะที่ทำให้กรรมเบาบางลงโดยไม่ต้องไปเกิดในอบายภูมิ  กรรมบางอย่างเป็นอโหสิกรรม  สำเร็จอรหันต์แล้วไม่มีภพ ไม่มีชาติ ไม่มีเวรมีกรรมต่อไปอีก  แม้ผู้ที่นั่งกรรมฐานจนได้อภิญญา๕ สมาบัติ๘ มีฤทธิ์มีเดชก็ไม่สามารถพ้นนรกไปได้  นั่งกรรมฐานอย่างดีก็ลดกรรมคดีแพ่งคือมีการชดใช้ค่าเสียหายหรือการชดใช้บุญอย่างใดอย่างหนึ่งแล้วแต่ตกลงกันได้ส่วนวิบากกรรมใหญ่ที่ต้องไปตกนรกและเมื่อรับกรรมในนรกหมดแล้วอาจมาเกิดเป็นสัตว์หรือเกิดเป็นมนุษย์ไม่สมประกอบพิกลพิการหรือประสบอุบัติเหตุภายหลังทำให้ต้องสูญเสียอวัยวะ  ซึ่งขึ้นอยู่กับผลของวิบากกรรมนั้นๆ  เปรียบเหมือนคดีอาญาที่ต้องติดคุกติดตารางตลอดชีวิตหรือประหารชีวิตเลย    ผมจึงเขียนบทความปิดประตูนรกและกุญแจธรรมขึ้นมาเพื่อสอนวิธีการปิดประตูนรกหรือปิดอบายภูมิทั้ง๔ได้จริงกับการปฏิบัติจริงตามแนวทางที่ผมบอกไว้  เมื่อปิดอบายภูมิได้แล้วชีวิตไม่มีการตกต่ำอีกต่อไปจะรวยกว่าพระราชา